Verstand in jaren

Column 02

februari 2010 (Bij de raadsverkiezingen gemeente Zuidhorn.)

Verstand in jaren

Het is u ongetwijfeld ontgaan, maar het is verkiezingstijd. Daarom moest een speciale dag voor ouderen worden georganiseerd. Vijfenzestigplussers zijn immers het minst in politiek geinteresseerd, zijn het minst trouwe kiezers en weten het minst van de stemprocedures. Ze moesten daarom hoognodig worden bijgepraat. Dat gebeurde maandagmiddag 15 februari in Balk. Door een forum, bestaande uit de kopstukken van de zes politieke partijen in de gemeente Zuidhorn. "De politiek moet meer naar de ouderen luisteren". Die boodschap werd in alle toonaarden breed uitgedragen. Door de politici van alle partijen, zowel achter als vóór (oud-politici) de tafel. Gedurende 95% van de tijd. Vervolgens namen de politici, bescheiden als zij zijn, genoegen met slechts vijf procent van de beschikbare tijd om alvast een beginnetje te maken met het vervullen van deze verheven luistertaak. En wat kregen zij te beluisteren? Een meerstemmig, maar ook eentonige liedje. Dat als volgt luidde: "Er is nauwelijks aanbod aan seniorenwoningen. En wat wordt aangeboden beantwoordt niet aan onze wensen". "Wat willen de partijen doen, om de wachttijd op een geschikte woning terug te brengen van vijf naar twee jaar?". Het forum wilde veel doen, maar wat, dat bleef nog wat onduidelijk. Uiteraard. De beste maatregel is natuurlijk om niets te doen. Dan zijn binnenkort ook de nog overgebleven ouderen vertrokken. Dan is het probleem van de wachttijden geheel opgelost. Maar er was nog een ander liedje. De voorzitter stelde het probleem van de noodzakelijke bezuinigingen. Op welke terreinen mocht de gemeente bezuinigen? Van de forumleden kwamen veel woorden en weinig antwoorden. Maar van de senioren begreep ik, dat ze niet wilden bezuinigen op zorg. En zelfs uitbreiding wensten van taxifaciliteiten. "En ja, als het dan toch moest, dan maar wat minder geld naar de sport." Hoorde ik het goed? Wat bedoelden die senioren? Zouden ze de sport voor ouderen bedoelen? Ouderen hebben soms te kampen met eenzaamheid en depressies, met krakemikkigheid, met een steeds minder goed functionerend geheugen. Dat hoor je vaak. Nu toont allerlei onderzoek aan, dat sport tegen al die narigheden een vrij probaat medicijn is. "Maar zeg nou zelf. Heb je je leven lang hard geploeterd. Mag je dan misschien eindelijk een beetje rust? Moet je dan in een sportbroekje je laatste kruimel waardigheid ook nog te grabbel gooien? Een probaat medicijn? Krijgen we dan nog niet genoeg pillen?" Hoorde ik dat de ouderen zeggen? Of zouden ze misschien sport voor jongeren bedoelen? Zo van: "Al dat geld naar de jongeren, dat beter naar ons kan?" Dus gewoon ordinair groepsbelang? Of zouden ze denken: "Waarom moet die sport zo duur zijn? Wij doen de hele dag aan sport. Voor de tv. Op de eerste rij. Voetbal, schaatsen, Olympische spelen. Dat is trouwens ook nog geestelijke training in zelfbeheersing. Neem nou al dat geweld. Neem nou die gouden plak". En dat kost de burger allemaal niks! ? Achter de tafel zat één niet-lijsttrekker. Een vrouw. De nummer 4 op de lijst van GroenLinks. Weinig woorden, veel antwoorden. Moet die nu de gelegenheid krijgen - blootgesteld worden aan de bedreiging - om politica te worden? Zij is geen senior. De kiezer zal het zeggen. Zonder woorden.

Tsjalling Buwalda (een hoog bejaarde)