Achttien

Column no 8, september 2010

Naar aanleiding van de kabinetsformatie

Achttien

In februari van dit jaar viel het kabinet Balkenende IV. Breekpunt was de verlenging van de Nederlandse militaire missie in het Islamitische Afghanistan, een buurland van het Islamitische Pakistan. Negen juni werden de verkiezingen gehouden en begon de kabinetsformatie, die 111 dagen later, op 28 september, werd afgerond. In Nederland bestaat een politieke partij die door de verkiezingen is gehalveerd en wat het aantal kamerzetels betreft, is weggezakt naar de vierde plaats. Die partij gaat nu bepalen, dat we een kabinet krijgen, dat niet door een meerderheid in het Parlement (Eerste + Tweede Kamer) wordt gedragen en dat afhankelijk is van de grillen van één man. Die ene man mag openlijk in het parlement de meest stereotype en beledigende kreten slaken over en tegen de Islam. Want de vrijheid van meningsuiting is in de grondwet gegarandeerd (grondrecht 7), en de grondwet moet je niet tot een dode letter maken. Die moet je "consumeren". En als anderen vinden dat je niet mag discrimineren (grondrecht 1), prima toch? Ruimhartig gunt die ene man anderen in dit land (zij het niet alle anderen uiteraard) graag het recht om zich eveneens op de grondwet te beroepen. En die aanklacht, dat hij met zijn uitspraken haat en verdeeldheid zaait, die is natuurlijk een geschenk uit de hemel. "In dit geval de christelijke hemel, want de zeventig maagden zijn niet bij dat geschenk inbegrepen voor zover wij weten. Al kan het natuurlijk ook zijn, dat stoere lijfwachten hier een rol spelen?" De rechtszitting straks betekent opnieuw mooie publiciteit. En de rechter zal hem uiteraard ontslaan van rechtsvervolging, dus kan hij dan de rol van de vermoorde onschuld spelen en al die zedenprekers voor schut zetten. Alleen jammer dat Jan Peter die dans dan ontspringt. Regeringsverantwoordelijkheid hoeft hij niet te nemen. Tegenover de leden van zijn partij hoeft hij zich niet te verantwoorden, want die zijn er niet. Hij hoeft het kabinet alleen maar te gedogen op de punten, waar hij toch al achter stond volgens zijn verkiezingsprogramma. Die bijna onwaarschijnlijke ruimte wordt hem geboden door twee partijen, VVD en CDA, die daarmee bij andere partijen forse weerstand oproepen. Ernstiger voor het CDA is, dat hierdoor een interne oorlog is uitgebroken die ditmaal bepaald niet voor de buitenwacht verborgen blijft. Die oorlog op het scherp van de snede gaat om principes en begint alle kenmerken van een doodsstrijd te vertonen. Alleen een zwak gereutel, als "Roma" viel onlangs nog te beluisteren. Inmiddels ligt ook de derde dinsdag in september achter ons en blijven de vaderlandse nieuwsfeiten en commentaren onstuitbaar over elkaar heen buitelen. Al weken worden de media en vele hoofden beheerst door intrigerende namen en termen als: Klink, Wijffels, Voorhoeve, Winsemius, machtsgeil, mastodonten, tunnelvisie, tsunami van vluchtelingen, Islam terroristen, mensen die alsmaar blijven doorleven, rookverbod opheffen, vingers, de pan uit, aflikken, pensioenen, tornen, hypotheekrenteaftrek voor dure woningen. Dure kinderopvang, emancipatie van moeders. Hoeden. 18 miljard. Immigratiestop. Waxine-lichtje? Wij verheugen ons in onze democratie. Wij beschouwen een uitnodiging van generaal Petraeus om onze democratie opnieuw uit te dragen, als een kans die we met beide handen zullen aangrijpen en als een eer die we met enthousiasme zullen aanvaarden. In het Islamitische Afghanistan, een buurland van het Islamitische Pakistan. Heel veel mensen zijn daar in grote nood. Van de blubberige dijkjes zijn ze moeizaam teruggeploeterd naar de plek, waar eens hun huisje stond. Daar is niets meer van over. Ze hebben niets meer, dan honger en dorst en ziektes. Alleen Islam-gemeenschappen proberen nog wat te helpen. Voor vluchten hebben ze de kracht en de middelen niet. Achttien miljoen mensen. Waaronder veel kinderen. De Roma kwamen deze maand ook voorbij. Wéér voorbij. Maar als je dat zegt, ontsteken de uitzetters in woede. En gaan ze niets ontziend door. Op de weg, die 65 jaar geleden definitief werd afgesloten. In West-Europa wordt nu in verschillende landen een begin gemaakt met het slechten van die definitieve wegversperring. ..Wij waren achttien in getal. Geen zal de avond zien?.. Laten we ditmaal wél massaal verzet bieden tegen heropening van deze oude weg.

Tsjalling Buwalda