Bordes en Buurt

Column 9, oktober 2010.

Naar aanleiding van het nieuwe kabinet en de bezuinigingen van de gemeente.

Bordes en Buurt

De democratie heeft gezegevierd. Acht en een half miljoen kiezers hebben zich onderworpen aan anderhalf miljoen kiezers. Daarvoor worden wij als burgers beloond met een kabinet, dat de ferme wil uitspreekt om bestuurlijk Nederland ingrijpend te veranderen. Trakteer uzelf nog eens op een blik op de altijd weer indrukwekkende bordesscene. Iedere associatie met het Haagse Establishment blijft dan achterwege. Kijk naar de verfrissende man-vrouw verdeling. Kijk naar de gemiddelde leeftijd. Geen twijfel mogelijk, dat deze ploeg de AOW-leeftijd met onmiddellijke ingang wenst op te trekken tot ver boven het hoogbejaarden niveau, zeker voor mannen. Al deze heren en met name de minister voor Immigratie en Asiel, hebben een screening ondergaan, uitgevoerd door Geert Wilders voor het GW-keurmerk. U denkt wellicht nu even aan het Grens Wissel Kantoor en dat is niet zo gek. De grens wordt voortaan in omgekeerde richting gepasseerd: niet meer van buiten naar binnen, maar van binnen naar buiten. Dat gaat gelden voor de asielzoekers. Maar ook voor de blik en de visiegerichtheid van onze bewindslieden. Dat is dan Nederland op nationaal niveau. Doen we het op Europees en mondiaal niveau ook zo voortreffelijk? Absoluut. De regeringsverklaring laat over onze ruimdenkendheid ("out of the box-denken"), solidariteit, internationale betrokkenheid en ons enthousiasme voor ontwikkelingssamenwerking, geen enkel misverstand bestaan. Dan blijven nog twee niveau´s over. Voor het provinciaal niveau moeten we nog even wachten tot 2 maart volgend jaar. Alleen het lokaal niveau blijft dan nog voor dit stukje over: de gemeente, het dorp, de wijk, de buurt. De gemeente staat weer volop in de schijnwerpers en in het zonnetje. Sinds 10-10-10 ook letterlijk, nu de Nederlandse gemeentes gelegen zijn aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Het Rijk raakt niet uitgejuicht over de zelfredzaamheid van de burgers die alles nu zelf, zonder betutteling vanuit Den Haag, mogen uitzoeken. De dencentralisatie (het afschuiven door Den Haag van taken naar de gemeentes) welke al jaren aan de gang is, vraagt de komende kabinetsperiode extra-inspanning van het Rijk. Uiteraard moeten de gemeentes voor die krachttoer en eer betalen. Hoe werkt dat door in onze gemeente? Een voorbeeld: Toen wij in 1973 in De Bongerd kwamen wonen was dat een nieuwbouwwijk. Er werd volop gebouwd, bomen werden geplant, en groenstroken, tuinen en straten werden aangelegd. Ergens bleef een rechthoekig lapje grond over, dat al spoedig overdekt was met ondoordringbaar struikgewas en een paar opschietende boompjes, zoals dat in een nieuwbouwwijk gaat. "Dat komt nog wel?", dacht ik en ik zag het in gedachten al voor me: een mooi grasveld, met op de uiteinden twee hoge bomen en in de schaduw daarvan een bankje. Een oase van rust, waar buurtgenoten na een hectische werkdag in Groningen elkaar vrijblijvend kunnen ontmoeten. Op een zomeravond trappen ze een balletje, of ze kletsen wat met de buren, terwijl ze hun spelende kleuters in de gaten houden. Nu, na 37 jaar, ligt dat stukje "natuur" er nog net zo, hooguit nog wat ondoordringbaarder en woester. Tot dit najaar. Tot mijn verrassing zag ik in "Het Westerkwartier" dat de gemeente een kapvergunning had aangevraagd voor twee boompjes, die zich met moeite hadden weten te handhaven in de rimboe. Op het gemeentehuis hoorde ik van een deskundige en enthousiaste ambtenaar het verhaal. Er waren in de loop van de jaren genoeg plannen van de gemeente geweest. Maar de negen omwonenden konden nooit tot een unaniem oordeel worden verleid. Tja, wat doe je dan als gemeente? Dan denk je "Dat komt nog wel?". Zo werkt dat in de democratie. Maar nu ligt er een plan, uiterst verantwoord en doordacht. Gebaseerd op uitgekiende criteria, zoals esthetiek, kleurvariatie in alle jaargetijden, ecologisch en biologisch evenwicht, onderhoudsvriendelijkheid, hondenpoepwerendheid, vorst- en zonbestendigheid, privacygevoeligheid, allergie-veiligheid, ga der maar aanstaan. Aan alles heeft de gemeente gedacht. En de negen inwoners zijn eindelijk over de streep? Schijnt het. Helaas. De gemeente moet bezuinigen. Fors bezuinigen. Ook het openbaar groen is de klos. Uitgaven op perken en snoeien moeten beperkt en besnoeid, "gehereikt" worden. Dit bosplantsoentje wordt ongetwijfeld "gekapt". We zijn net te laat. Of zijn we net op tijd? Ineens zie je in de stedenbouw en ruimtelijke ordening oude begrippen weer opduiken. Revitalisering van de wijk, lokale kleinschalige initiatieven, accent op directe leefomgeving, buurtsamenhang. Straks moeten de buurtbewoners het samen opknappen, grasmaaien, heggen snoeien, bladeren vegen, openbare ruimte schoon houden. De onderste treden van de nieuwe trap in de hal van het gemeentehuis vormen de basis voor de trapscene van het nieuwe wijkteam. Wat een verfrissende man - vrouw verhouding. Wat een jeugdige uitstraling, die iedere associatie met AOW of Haags establishment in de verste verte laat. Midvoor prijkt de nieuwe (vrouwelijke) burgemeester. En dat "bosplantsoentje". Dat grasveld. Ik heb nog wel een zakje gazon- graszaad in de schuur staan, geloof ik. Op de uiteinden duwen kinderen een kastanje en een eikel in de grond.

Tsjalling Buwalda