De Streekkrant

03-03-2017 20:36:38 | Door Trof, Kasper

Column 1 – 2017  Tsjalling Buwalda

Naar aanleiding van de tiende verjaardag van “De Streekkrant”

Hoe ouder de mens, hoe sleetser zijn dagindeling.

Vaste tijden voor je natje, je droogje, je treintje, je krantje, je boekje , je pc-tje, je bedje, je bewegings- en buitenprogrammaatje, je  journaaltje, je . . . . En dan is er koffie…

Gaan we daar wat smalend over doen?

Een vaste dagindeling is het eerste wat in de behandeling  aan verslaafden wordt geleerd. Ze moeten weer een dagstructuur  krijgen.  En verslaafd, dat zijn we toch? Aan suiker, vet , mobieltje,  aan zitten, zout en het automobieltje? Zonder stroom zijn we toch totaal verkocht? Zonder internet zijn we toch nergens meer?  Ons dagstructuurtje  wijst er toch maar op, dat we de eerste stap in de behandeling van die verslavingen al met succes hebben doorlopen. Nu de rest nog.

Maar soms gebeurt er iets, waardoor dat vaste dagritme ineens  doorbroken wordt.  Dan vliegt de tijd. Dan ontdek je ’s avonds ineens dat je die dag nog niks hebt gegeten.  De nieuwe ervaring  minimaliseert in één klap het belang van de vaste dagindeling, waaraan je normaal nogal gehecht bent.  Wij hadden de laatste week van januari zo’n  ervaring.  We verhuisden.  Van groot naar klein. Van  groen naar steen. Van meer dan veertig jaar geschiedenis met een open eind. Naar  een nieuwe start. Met een gesloten slot.. . . Eén van de vrij vaste elementen in mijn dag is een uurtje een landelijk dagblad lezen.  De verhuizing streepte “het krantje”,  als eerste door. Helemaal?

Op dinsdag 24 januari verscheen, zoals elke dinsdag:  “De Streekkrant”. Ik zag hem liggen bij de Poiesz. Ik kon het niet laten. Ik dook er in. En werd beloond. Hier even vier voorbeelden uit  de inhoud, die me wisten te raken. Eerst de foto van Jan de Vries uit Den Horn. Ja, ja, een oud raadslid van GroenLinks. Nu eens niet een foto van onze onvolprezen wethouder, die ondanks zijn zware taak in het College en de ernst, waarmee hij die taak opvat, altijd een gulle lach over heeft voor de fotograaf en alle lezers van de Streekkrant. Nee, een foto van één van de twee bekende organisten van onze afdeling.  Hij kijkt schuin over zijn schouder. In zijn ogen de vraag: “Volgen jullie me nog in mijn opmars naar meer cultuur in onze gemeente?”

Het tweede voorbeeld,  de foto van onze eerste man: Klaas-Wybo van der Hoek. Maar dit keer met een achtergrond die zijn ware aard onthult: een enorme boekenkast. Eindelijk antwoord op de vraag dus, waar die altijd weer doorwrochte degelijkheid van GroenLinks, in en buiten de raad,  vandaan komt.

Het derde voorbeeld. Uit de advertenties, de hoofdmoot van  ons lijfblad. Een enthousiaste uitnodiging voor de open dag van de grootste kringloopwinkel van Noord-Nederland: Het Lichtpunt te Kollumerzwaag. Met een oppervlakte van  4.300 m2! ( 3 X AH Zuidhorn!). ” Vijftig procent korting op alle boeken” schreeuwt de advertentie. Ik  lees het met tamelijk grote voldoening. Daar gaan onze boeken, waarvan Het Lichtpunt de afgelopen maand karrevrachten afnam.

Maar kleurige plaatjes vullen geen gaatjes. Op naar het vierde voorbeeld, dat van de journalistieke tekst. Dit keer een zelfs voor de Streekkrant opmerkelijk verhaal onder de kop: “Politie ruimt grote wietplantage in appartementencomplex”. Gespannen lees ik over “een appartementencomplex aan de Wilhelminalaan in Zuidhorn”, “..een man van 37 jaar ter plaatse.. aangehouden..”, …”het pand recent.. veranderd van eigenaar…”, “..de aangehouden man verklaarde er nog maar net te wonen…“..”kelder met geweld open gebroken..”, “….een defecte afzuiging…”…

Oei, oei.  Een appartementencomplex aan de Wilhelminalaan, dat is duidelijk.  Ik woon er net, alles klopt gewoon, tot aan de haperende afzuiging toe.  Maar, ik herinner me er niets meer van. Ik ga maar eens op onderzoek uit en daal af naar de kelder. En ja hoor, naast de enorme parkeerkelder zie ik een deur. Er staat een bliksemschicht-bordje op. De deur is (weer) potdicht! Alleen die leeftijd. Maar goed, ik zie er  jong uit, blijkbaar. En enige vrijheid moet men de journalist toch gunnen, denk ik.  Belangrijk is, dat hij of zij erin is geslaagd om de lezer in verwarring te brengen, hem te laten peinzen en piekeren.  Hem te laten overwegen, dat die leeftijd misschien toch de sleutel tot een heel andere, harde waarheid betekent.  Kortom, de journalist is zeer professioneel bezig geweest!  En bij de tijd! De tijd van onzekerheid. De tijd van de alternatieve waarheid.

O, Streekkrant! Met uw onvolprezen pagina’s  4 en 5! Met uw onvolprezen berichtgeving van 60-jarige huwelijksfeesten en de bijbehorende verjaardagsvisites van  de hoogste gezagdragers in onze gemeenten. Met uw aandacht voor de nabije medemens, met uw vaak hoogst originele spelling en stijlvormen. Met uw vele advertenties en onbetaalbare informatie over lichaamsverzorging, gezondheid en sport. Waarmee u uw rol als mijn lijfblad met verve vervult !

En dan heb ik uw meest waardevolle eigenschap nog niet genoemd. U negeert in alle toonaarden en op grootse wijze de capriolen van Trump en allerlei falende grootschalige overheidsdiensten, die in de dagkrantjes  met niet aflatende hardnekkigheid  onze “zin in de toekomst” dagelijks pogen te vergallen en te verbrijzelen.  Hulde!

O Streekkrant, hartelijk gefeliciteerd met uw 10-e verjaardag. We wensen U een vruchtbaar tweede decennium toe, waarin de lezer op dezelfde wijze geïnformeerd, onderwezen,  gesticht, gevormd,  vermaakt en bediend zal worden als in uw prille jeugdjaren.  Tot heil van deze unieke streek en haar bewoners. Eén maal per week. Op de vaste tijd.

(Wèl even gehaald natuurlijk. Want ja, die nee-nee-sticker..)

Zuidhorn, 1-3-2017