Bergen in ons vlakke laand

13-12-2017 20:58:07 | Door Trof, Kasper

Column 8 – 2017. Tsjalling Buwalda

Naar aanleiding van het voorstel voor een mountainbike trail in Zuidhornse parken

  • Moet je sport overal en altijd bevorderen?
  • Ja.
  • Is mountainbiken een sport?
  • Eh, ja.
  • Moet je mountainbiken overal, dus ook in onze parken, bevorderen?
  • Eh, eh,… . . . .
  • Kijk, nu is meneer niet thuis hè. Sorry!

Even kijken. Je hebt in ons park voetbalvelden, hockeyvelden, huppeldepup velden, ijsbaan, Half Pipe, alles met de mooiste verlichting, alles betaald door de Gemeente. Je kunt er voetballen in alle soorten en maten van F tot A en verder, korfballen, basketballen, alle zaalsporten beoefenen in Quicksilver S, ook al in ons park. Je kunt geen sport bedenken, of je kunt daarvoor in dit dorp terecht. Allemaal in ons park. Alleen het zwembad, dat hebben ze ons hier door de neus geboord. En die lege plek willen wij nou graag weer opvullen met onze fietsjes. En dat zou nu ineens niet mogen? Dat is toch gewoon discriminatie?
Tja, zeurpieten die tegen zijn heb je overal en altijd. Die roepen maar wat, zonder enig benul of verstand van zaken. Die denken, dat er straks motorcrossers 24 uur per dag door de parken denderen. Je reinste Nimby’s. Die kun je toch niet serieus nemen? Als je op hun instemming moet wachten kom je natuurlijk nergens.
Misschien moeten ze hun brillen en gehoorapparaten maar thuis laten. Zien ze niks, horen ze niks, kunnen ze in alle rust wandelen. Wij zorgen heus wel, dat we ze niet van de steunkousen blazen….

Toen wij in 1973 hier in Zuidhorn kwamen wonen, verbaasden we ons, dat we zo weinig trottoirs zagen. De burgemeester in die jaren sprak toen de gevleugelde woorden: “Stoepen, die passen niet bij het landelijk karakter van het dorp Zuidhorn.” En we zagen visioenen opdoemen van “Het karretje op de zandweg reed, de maan scheen helder de weg was breed, …..” Inmiddels is het karretje vervangen door auto’s, veel auto’s en is de brede zandweg tot aan de berm geplaveid met stenen en asfalt. De wandelaar mag het zelf uitzoeken. Het ruimtebeslag door de auto in de Nederlandse steden en dorpen (behalve in de grote steden in de Randstad !), is ook in de provincie Groningen, buitenproportioneel groot. Veel gemeenten stellen parkeervakken bij woningen verplicht, maar de bewoners parkeren liever op straat. Ook op de stroken langs de straat, die ze mogen delen met de voetgangers. Voetgangers mogen er om heen slalommen, dat wil zeggen dat ze de rijbaan op moeten. En langs De Gast mogen ze in ganzenpas zich voortbewegen. Niet op vrijdag of zaterdag (en na 2018 evenmin op zondag) want dan is de rijbaan een racebaan en krijg je met water in de goten, als voetganger de volle laag.

Is er nog hoop voor de voetganger in ons dorp?  De gemeente Zuidhorn doet haar best de laatste jaren. Op de Gast ten Noorden van de spoorwegovergang krijgen de voetgangers aan één kant ruim baan. En langs Het Noorderlicht, recht naar de opkomende zon in het Oosten, mensen, wat een weelde: twee echte, brede trottoirs, de eerste in Zuidhorn! Jammer alleen, dat die doodlopen op de Zonstraat, één van de twee prachtige boulevards in Zuidhorn, althans in potentie. Helaas. Op de Zonstraat heeft de auto(nog) het rijk alleen. OK, er zijn drempels en obstakels, maar voor enkele automobilisten betekenen die tijdverlies. En dat verlies moet wel weer even tussen de obstakels, gecompenseerd worden, nietwaar? Kortom, daar moet je als onzekere wandelaar niet wezen.

Waar dan eigenlijk wèl?

Ja, gaat U er maar even rustig voor zitten. Het antwoord is kort en krachtig: In twee PRACHTIGE PARKEN. Want het moet gezegd. Vanaf de groeispurt van het aantal inwoners van Zuidhorn van 1972 tot 1976 was de vraag naar woningen en dus naar bouwgrond enorm. De gemeente realiseerde zich dat er naast parkeerruimte vooral ook parkruimte nodig was. En zodoende heeft de voetganger in het dorp Zuidhorn nu gewoon goud aan zijn voeten. Twee prachtige parken, het Johan Smithpark en vooral het Waterpark. Met nog twee extra parken in het verschiet: het Stations Park en het Leo Dop Park (nog voorlopige naam). Het kan niet op! Kom daar es om in de andere dorpen van de gemeente, behalve dan in Kommerzijl en Grijpskerk.

Veel inwoners profiteren er regelmatig van: Ouders met jonge kinderen, hondenbezitters, joggers, mensen die na een operatie moeten revalideren, mensen in een rolstoel of achter een rollator, wandelaars, die na een drukke werkdag nog even tot rust willen komen. En zelfs vogelliefhebbers, die nog even de koekoek willen waarnemen of horen. En niet te vergeten, de deelnemers aan Serious Request.

Er is één categorie gebruikers waarop ik nog even de aandacht wil vestigen.  Dat zijn de bejaarden. Dat zijn de mensen die weten, dat ze hun rijbewijs maar beter niet meer moeten verlengen.  Die niet snel meer voor een auto weg kunnen springen. Die zich liever niet meer op De Gast wagen.  Die traag reageren op ander verkeer en dat andere verkeer ook niet meer goed horen aankomen. Die “vrezen voor de verschrikkingen op den weg” ( Prediker 12, meer dan 2000 jaar geleden). De bejaarden, dat zijn ook de mensen, die zonder angst in het park durven wandelen. Ze hoeven zich niet steeds schichtig om te draaien, of er misschien een auto of iets anders aan komt. Ze vinden er rust en ruimte. Hun aantal neemt toe (vergrijzing).

Het aandeel van degenen die slecht ter been zijn onder hen neemt eveneens toe, omdat mensen steeds meer een zittend bestaan hebben geleid ( achter de pc en op de bok van dat karretje…). Ze laten zich niet meer verleiden tot meedoen aan protestacties, ze laten zich niet meer horen. Maar ook naar dat zwijgen moeten we als samenleving luisteren, denk ik.

Mountainbikers in het park. Zijn daar dan mountains? Die drie molshopen, dat is toch hun eer te na? Kom op mensen. Zoek echte uitdaging. Tja, dat is dan wel wat verder op misschien.

Het bosje rondom de waterzuivering bij de Tolhekken. Meer dan tien jaar geleden noemde een stedenbouwkundige dat het mooiste stukje van het dorp. Bij de ontwikkeling van het Waterpark legde men al een vlonder. Maar gelukkig schrok de gemeente toch terug voor de aanleg van een smal schelpenpaadje in het verlengde van die vlonder. Nu slaan de mountainbikers doodgemoedereerd hun begerige lasso om dit juweeltje !

Meer dan twintig jaar geleden was er een wethouder GroenLinks. Hij wilde een school bouwen in hetzelfde Park. Maar hij liet zich terug fluiten dooreen deel van zijn achterban. Gaat de geschiedenis zich herhalen?

Vol verwachting klopt ons hart…

Zuidhorn 5 december 2017